Kilimandżaro
Założony w 1977 roku Park Narodowy Kilimandżaro przyciąga co roku tysiące turystów z całego świata. Masyw Kilimandżaro wznosi się 5000 m ponad otaczające go równiny; licząc od podstawy obejmuje pięć pięter roślinności. Najniższe do
wysokości 1000 m zajmują sawanny; wyżej (do 2000 m) znajdują się tereny rolnicze (pola uprawne i plantacje kawy oraz bananów); powyżej (do około 3000 m) rosną wiecznie zielone lasy górskie przechodzące następnie w zarośla i wrzosowiska, a jeszcze wyżej, prawie do pokrytego wiecznym śniegiem szczytu ciągną się łąki wysokogórskie, rosną mchy i porosty. Wielu odwiedzających Tanzanię turystów przyjeżdża tutaj głównie po to, by zdobyć najwyższą górę Afryki - Kilimandżaro. Wyprawa trwa co najmniej pięć dni. Na sam szczyt masywu - Uhuru Peak - wiedzie kilka tras o różnym stopniu trudności. Ze względu na bardzo dobrze rozwiniętą bazę turystyczną, najbardziej popularna jest trasa Marangu. Większość turystów porusza się w zorganizowanych grupach, nocując po drodze w wielkich chatach mogących pomieścić nawet dwieście osób jednocześnie.
W lasach na zboczach Kilimandżaro żyje wiele dzikich zwierząt, m.in. koczkodan bialogardly, antylopy bongo, bawoły, słonie i liczne gatunki ptaków oraz motyli. Rosnące na wysokości pomiędzy 3000 a 4000 m n.p.m. kwiaty alpejskie i żyjące tu orłosępy i jerzyki alpejskie sprawiają, że krajobraz przypomina znane Europejczykom Alpy. Powyżej 4000 m, wraz ze spadkiem temperatury powoli zamiera życie, tutejsza flora i fauna stają się coraz uboższe, aż w końcu pozostają już tylko nagie skały, lód i śnieg.
W porównaniu z dwoma najpopularniejszymi parkami narodowymi - Serengeti i Kilimandżaro - parki położone w południowej części Tanzanii sprawiają wrażenie zupełnie zapomnianych przez turystów. Park Narodowy Ruaha, liczący prawie 13 tysięcy km2 powierzchni jest drugim pod względem wielkości parkiem narodowym w Tanzanii. Łącznie z sąsiadującymi z nim rezerwatami Run-gwa i Kizigo stanowią ogromny obszar chroniony o powierzchni 26 tys. km2.
Park Narodowy Ruaha jest jednym z najdzikszych zakątków tego kraju - najłatwiej dostać się tam samolotem z Dar es-Salam. Park można zwiedzać jedynie w ramach zorganizowanych safari. Nocować można w obrębie parku w domkach myśliwskich lub na kempingach. Baza turystyczna obejmuje swoim zasięgiem jedynie niewielką część parku w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki Ruaha. Z wiodących wzdłuż rzeki dróg można obserwować zwierzynę zmierzającą do wodopoju. W parku Ruaha żyje około 12000 słoni. Ze względu na położenie geograficzne tutejsza fauna różni się od fauny parków leżących bliżej północnej granicy
kraju. Między innymi żyją tu likaony - nocne drapieżniki z rodziny psowatych - zwierzęta prawie już nie spotykane we wschodniej Afryce. W parku Ruaha można też spotkać inne zwierzęta rzadko występujące w parkach położonych na północy, między innymi antylopę końską i antylopę szablo-rogą oraz kudu wielkie. W Ruaha żyje także ponad 400 gatunków ptaków.
Panujące w Tanzanii warunki klimatyczne sprzyjają rozwojowi lasów typu miombo z rosnącymi tu drzewami należącymi do rzędu strąkow-ców. Występują w nich gatunki drzew z rodzaju Brachystegia, zwane drzewami miombo. Gęstsza niż na północy roślinność sprawia, że znacznie trudniej zauważyć tam duże koty, na przykład lwy, stosunkowo często spotkać można natomiast lamparty. W porze suchej, od lipca do listopada, zwierzęta gromadzą się w pobliżu rzeki - wówczas łatwo jest zobaczyć żyrafy, zebry, guźce czy antylopy impale. Od grudnia do maja, czyli w porze deszczowej, zwiedzanie parku jest mocno utrudnione, ponieważ drogi wiodące przez park stają się praktycznie nieprzejezdne.